5.10.2017

Η Ψυχοκοινωνική Υγεία στην Κοινότητα: Κέντρα Πρόληψης και Εκκλησία - Γραφείο Νεότητας Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών

H Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και ο Οργανισμός Κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ), κατόπιν πρωτοβουλίας του ΟΚΑΝΑ, διοργανώνουν την Πρώτη Ανοιχτή Συνάντηση Συνεργασίας – Ημερίδα μεταξύ Στελεχών του ΟΚΑΝΑ, Στελεχών των Κέντρων Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας Αττικής και Ιερέων της Αρχιεπισκοπής, που ασχολούνται με την Ψυχοκοινωνική Υγεία, την Οικογένεια και τη Νεότητα, με την Ψυχοκοινωνική Υγεία, την Οικογένεια και τη Νεότητα, με στόχο τη διασύνδεση και τις δυνατότητες συνεργασίας στην κοινότητα.
Η Ημερίδα με τίτλο «Η Ψυχοκοινωνική Υγεία στην Κοινότητα: Κέντρα Πρόληψης και Εκκλησία», την έναρξη της οποίας θα κηρύξει ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, κ.κ. Ιερώνυμος Β’, θα πραγματοποιηθεί στις 11 Μαΐου 2017 και ώρα 10:00 π.μ. στο Πολιτιστικό Κέντρο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών Κεραμεικός).
Εκ μέρους της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, την ευθύνη της συνάντησης έχει αναλάβει η Διεύθυνση Ψυχοκοινωνικής Αγωγής και Στήριξης του Ιδρύματος Nεότητος και Οικογένειας.
Ημερίδα
«Η ψυχοκοινωνική υγεία στην Κοινότητα: Κέντρα Πρόληψης και Εκκλησία»
Πρόγραμμα
9:30 – 10:00 Προσέλευση – Εγγραφές
10:00 – 10:30 Προσφώνηση Πρωτοσυγκέλλου Ι.Α.Α., Αρχιμ. Συμεών Βολιώτη
Χαιρετισμοί:
– Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος, κ.κ. Ιερωνύμου Β ́
– Προέδρου ΔΣ ΟΚΑΝΑ, Ευ. Καφετζόπουλου, Νευρόλογου – Ψυχιάτρου
– Συντονίστριας Ομάδας Εργασίας, Στ. Γάκη, Κοινωνιολόγου, Επιστ. Στελέχους Τμήματος Σχεδιασμού Πρόληψης
10:00 – 10:45 «Εκκλησία και Πρόληψη»
Αρχιμ. Χρύσανθος Παπαποστόλου, Διευθυντής Ψυχοκοινωνικής Αγωγής & Στήριξης Ιδρ. Νεότητος και Οικογένειας Ι.Α.Α.
10:45 – 11:00 «ΟΚΑΝΑ και Κέντρα Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας»,
Ν. Γεωργαλά, Κοινωνιόλογος, Προϊστ. Τμήματος Εφαρμογών Πρόληψης
11:00 – 11:20 «Χτίζοντας σχέσεις ζωής – για μια ζωή που αξίζουμε», Δρ. Χ. Καραμπέτσος, Ψυχίατρος Παιδιών και Εφήβων, Επιστημονικά Υπεύθυνος ΚΠ Δήμου Παπάγου – Χολαργού – Αγ. Παρασκευής «Αργώ»
11:20 – 11:30 «Η διεργασία της ομάδας στην κοινότητα», Γ. Λεχουρίτης, Ψυχολόγος, Επιστημονικό Στέλεχος ΚΠ Δήμου Αθηναίων «Α-θηνά Πολιάς»
11:30 – 11:45 Διάλειμμα
11:45 – 12:30 Ομάδες συζήτησης
12:30 – 13:00 Ολομέλεια – Συζήτηση – Κλείσιμο

Ομάδα εργασίας ΟΚΑΝΑ
– Γάκη Σταυρούλα, Κοινωνιολόγος, Επιστ. Στέλεχος Τμήματος Σχεδιασμού Πρόληψης ΟΚΑΝΑ
(Συντονίστρια Ομάδας Εργασίας)
– Γεωργαλά Νικολέττα, Κοινωνιολόγος, Προϊσταμένη Τμήματος Εφαρμογών Πρόληψης ΟΚΑΝΑ
– Σταθακιός Αλέξανδρος, Θεολόγος, Επιστημονικό Στέλεχος Τμήματος Σχεδιασμού Πρόληψης ΟΚΑΝΑ
– Κλεφτοδήμου Μελίνα, Κοινωνική Επιστήμων, Υπεύθυνη Κέντρου Εκπαίδευσης και Εποπτείας ΟΚΑΝΑ
– Καραμπέτσος Χαρίλαος, Ψυχίατρος Παιδιών και Εφήβων, Επιστημονικά Υπεύθυνος ΚΠ του Δήμου Παπάγου – Χολαργού και Αγίας Παρασκευής «Αργώ»
– Λεχουρίτης Γεώργιος, Ψυχολόγος, Επιστημονικό Στέλεχος του Κέντρου Πρόληψης του Δήμου Αθηναίων «Αθηνά Πολιάς»
– Μαμιδάκη Μαρία, Ψυχολόγος, Επιστημονικό Στέλεχος του Κέντρου Πρόληψης του Δήμου Ζωγράφου

2.15.2016

Τα Κέντρα Πρόληψης και ο σοφός Σολομώντας

Χρειάζεται οριστική λύση στο προβληματικό θεσμικό πλαίσιο
του Αλέξανδρου Σταθακιού*
Όπως έχουμε ξανασημειώσει στις στήλες αυτής της εφημερίδας, στην Ελλάδα η πρόληψη των εξαρτήσεων (νόμιμες και παράνομες ουσίες, Διαδίκτυο, τζόγος κ.λπ.) και η προαγωγή της ψυχοκοινωνικής Yγείας (π.χ. ενίσχυση της αποδοχής της διαφορετικότητας, κινητοποίηση σε σχέση με την ψυχική Υγεία σε κοινοτικό επίπεδο) υλοποιείται κυρίως από τα Κέντρα Πρόληψης και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας, τα οποία από άποψη θεσμική είναι ιδιόμορφες, «υβριδικές» συνεργασίες του Κεντρικού Κράτους (υπουργείο Υγείας – ΟΚΑΝΑ) κυρίως με την Τοπική Αυτοδιοίκηση Α’ και Β’ βαθμού και όλη αυτή η συνεργασία επενδεδυμένη με τη μορφή της ιδιωτικής, πολύ «χαλαρής» από άποψη θεσμική Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρίας (ΑΜΚΕ), ενώ πρόκειται για συνεργασία δημόσιων φορέων κατά συντριπτικό ποσοστό.
Ιδιοφυές από την πλευρά μιας πολιτείας που θέλει να παρουσιάσει έργο, αλλά μην αναλάβει την ευθύνη: Με αυτή τη δομή, αφενός με τη χρήση του «δίπολου» η ευθύνη γίνεται μπαλάκι ανάμεσα σε δημόσιους φορείς και υπουργεία, αλλά και η «χαλαρή» μορφή επιτρέπει την ανά πάσα ώρα εύκολη «εκκαθάριση» αυτών των… «εταιριών». Και αυτό δεν είναι θεωρία, είναι η βιωμένη εμπειρία δεκαετιών για τους εργαζόμενους στα Κ.Π.
Με τον πολύχρονο αγώνα τους αυτοί οι εργαζόμενοι κατάφεραν να υπάρχουν πλέον αρκετές δημόσιες «δικλείδες ασφαλείας» ενάντια στην «ιδιωτική ασάφεια» των Κέντρων Πρόληψης. Από την άλλη, η πολυπόθητη «ευελιξία» κάποιων παλιών δημάρχων ή παρελθουσών ηγεσιών του ΟΚΑΝΑ έχει σαρωθεί από ένα κράτος που θέλει τώρα να ελέγχει ασφυκτικά και την τελευταία δεκάρα που δίνει. Ας συνυπολογιστεί, επίσης, πως οι επιζητούμενες χορηγίες ή εισφορές κοινωνικών εταίρων δεν μπορούν να έλθουν τώρα – δεν ήρθαν στις καλές εποχές.
Παρ’ όλα αυτά, το «θεσμικό κουφάρι» μιας άλλης εποχής παραμένει και δεν έχει προχωρήσει η ολοκλήρωση-απαρτίωση-πλήρης αποσαφήνιση του δημόσιου χαρακτήρα των Κ.Π., την ίδια στιγμή που η δημόσια χρηματοδότηση μέχρι το 2021, έστω «μνημονιακή», έχει συμφωνηθεί με προγραμματική σύμβαση ανάμεσα σε κεντρικό κράτος και Αυτοδιοίκηση. Σύμβαση μάλιστα που έχει προβλεφτεί σε νόμο που ψήφισε η κυβέρνηση Σαμαρά.
Η σαφής θέση του ΣΥΡΙΖΑ, όταν ήταν αντιπολίτευση και ο σημερινός πρωθυπουργός περιόδευε σε αρκετά Κέντρα Πρόληψης, θέση που είχε αποτυπωθεί σε πρόταση νόμου, ήταν οι εταιρίες-Κέντρα Πρόληψης υπό την ασαφή, ασυνεχή και εκ των πραγμάτων τα περισσότερα χρόνια προβληματική εποπτεία του ΟΚΑΝΑ για λογαριασμό της πολιτείας, να μετατραπούν σε δίκτυο καθαρά δημόσιων περιφερειακών δομών. Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ, ως κυβέρνηση, διά του σημερινού υπουργού Υγείας ήταν: «Περιμένετε λίγους μήνες να ρυθμιστεί συνολικά το σύστημα και η λειτουργική διασύνδεση όλων των δομών αντιμετώπισης των εξαρτήσεων και μέσα στο πλαίσια αυτό θα ρυθμιστεί και το δικό σας θεσμικό, με άξονα τη βασική φιλοσοφία που είχε η πρόταση νόμου του ΣΥΡΙΖΑ».
Βεβαίως, γίνεται διάλογος και συνεργασία, όμως κάποιες έστω βασικές ρυθμίσεις δεν έρχονται. Σίγουρα και οι άλλες δομές έχουν θέματα προς ρύθμιση, όμως στα Κέντρα Πρόληψης επείγει πλέον με απόλυτο και ξεκάθαρο τρόπο η θεσμική ένταξή τους στο δημόσιο σύστημα Φροντίδας Υγείας, γιατί πλέον το παλιό «θεσμικό κουφάρι» εμποδίζει την ίδια τη λειτουργία τους, αναγκαστικά εντός της σημερινής οργάνωσης της Πολιτείας, στην οποία de facto συμμετέχουν, καθώς (ας αφήσουμε πλέον τα χωρατά) στηρίζονται στο κρατικό χρήμα και εκ της φύσης τους συντελούν σε δημόσιο σκοπό (προαγωγή της Υγείας). Είναι τέτοια η δυσκολία, που ο αρμόδιος για τη Δημόσια Διοίκηση υπουργός Εσωτερικών έστειλε πρόσφατα επιστολή σε υπουργεία και δημόσιους φορείς ζητώντας άμεση συνεργασία για να λυθεί το θεσμικό πρόβλημα των Κέντρων Πρόληψης.
Είναι φανερό ότι έχει τεθεί με ένταση ξανά θέμα «θεσμικού» των Κ.Π. Οι εργαζόμενοι σε αυτήν τη φάση φοβόμαστε μην ξαναγίνει αυτό που έγινε το 2010. Τότε, επειδή εμπλεκόμενα υπουργεία, επιστημονικός επόπτης ΟΚΑΝΑ και Αυτοδιοίκηση δεν μπόρεσαν να «ξαναστήσουν το παιχνίδι» με τρόπο που να μη χάνει κανένας όσα προσδοκούσε να έχει από τα Κέντρα Πρόληψης, όχι μόνο άφησαν, αλλά και θεσμοποίησαν το ήδη τότε προβληματικό «κέλυφος» των αστικών εταιριών.
Σήμερα που οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται πως μπλοκάρει πολύ η δουλειά με τις 67 διαφορετικές ΑΜΚΕ (κάποιες εκ των οποίων οι διοικήσεις τους επιμένουν να τις λειτουργούν ως «μαγαζιά») θα είναι άδικο να μην λειτουργήσει ο νομοθέτης σαν τον «σοφό Σολομώντα» που θα προασπίσει το παιδί από τη μανία των διαφόρων μανάδων του και θα δημιουργήσει ένα δίκτυο αυτόνομων περιφερειακών δημόσιων δομών.
* Ο Αλέξανδρος Σταθακιός είναι γραμματέας του Πανελλαδικού Σωματείου Εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης, περιφερειακός σύμβουλος Βορείου Αιγαίου με την παράταξη Βόρειο Αιγαίο-Γόνιμη Γραμμή
Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς

12.04.2015

ΟΙ ΙΚΑΡΙΩΤΕΣ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ!

Οι κάτοικοι της Ικαρίας και οι Ικαριώτες της Αττικής δείχνουν τον δρόμο, φανταστείτε αν όλοι οι νησιώτες και οι παροικίες του στην Αττική κάνανε μια κινητοποίηση όλοι μαζί, σαν πρώτη κίνηση...γιατί για το θέμα της υγείας χρειάζεται πλέον εξέγερση.

11.11.2015

Τοποθετήσεις Αλέξανδρου Σταθακιού ΣΤΟ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ 9-11-15

1. Για το θέμα της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας" Συνεχίζοντας στο σκεπτικό της κας Κυρίτση και μετά από αυτά που ακούστηκαν από τους κους Σπιλάνη και Α. Μπάλα θα ήθελα να προσθέσω τα εξής: Πρώτον είναι γνωστό ότι ακούστηκαν σκάνδαλα μεγάλα ή μικρά σε προηγούμενες πολιτιστικές πρωτεύουσες στην Ελλάδα με πιο τρανταχτή περίπτωση αυτή της Θεσσαλονίκης. Αυτό έγινε γιατί σε εκείνες τις εποχές με το κρατικό χρήμα να ρέει, υποβοηθούνταν μια άλλη άποψη για τον πολιτισμό που έλεγε ότι πολιτισμός ήταν οι παραστάσεις και οι συναυλίες με τα μεγάλα ονόματα με μετακλήσεις από το εξωτερικό, με έργα, ίσως βιτρίνας, αλλά και ίσως αναγκαία που έπρεπε όμως να κατασκευαστούν μέσα σε χρονική πίεση, ένα περιβάλλον όπου χωρούσαν ατζέντηδες και υπερτιμολογήσεις. Σήμερα είμαστε σε άλλη εποχή, όπου κανένας δήμος δεν έχει χρήματα και βέβαια δεν μπορεί να πει ότι δεν θα λειτουργήσει τα λίαν απαραίτητα και αναγκαία -γιατί με δυσκολία ανταποκρίνεται και σε αυτά- για να "προικίσει" την πολιτιστική πρωτεύουσα. Αναγκαστικά θα κινηθεί στην μεγάλη διάσταση του πολιτισμού, που είναι ότι μετασχηματίζει ο άνθρωπος στην καθημερινότητα του, η ίδια του η ζωή και όχι το ιδιαίτερο, το δήθεν "υψηλό". Εδώ έχουμε πολλά να δώσουμε γιατί έχουμε δυο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που απασχολούν τον οικουμενικό άνθρωπο. Είμαστε κοινωνίες συνόρων- ιδιαίτερα πιεσμένες αυτόν τον καιρό από αυτό το χαρακτηριστικό μας και δεν μπορεί θα βγεί- ήδη βγαίνει σε δημιουργία και είμαστε τόποι που ενώ υποφέρουμε από τον αποκλεισμό, αναζητούμε και αγωνιζόμαστε για επικοινωνία..Ναι πολλά μπορεί να πει κανείς για τις ατέλειες, ενδεχομένως για τους κρυφούς ή φανερούς στόχους του θεσμού και να ασκήσει κριτική. Και μπορούμε να τη δούμε την κριτική αυτή στην εφαρμογή. Ωστόσο ένα είναι σίγουρο: πολιτιστική πρωτεύουσα θα είναι το 2021 μια πόλη της Ελλάδας, μιας χώρας που κάθε δήμος της υποφέρει από τα μνημόνια και πουθενά δεν περισσεύουν λεφτά. Αφού λοιπόν θα είναι στην Ελλάδα γιατί να μην είναι από ένα νησί μας, για να δείξουμε το βαθύτερο κοινωνικό μας εαυτό, χωρις παράτες, εκ των ενόντων με κεντρικό άξονα την λαική δημιουργία."
2. Για το θέμα του ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ θεάτρου ΧΙΟΥ,
ψηφίζοντας ΚΑΤΑ, τονίζω ότι ανεξαρτήτως τι ψηφίσαμε όλοι, προσπαθώντας να ισορροπήσουμε ο καθένας με τον τρόπο του μέσα σε ένα ανισόρροπο μνημονακό καθεστώς,  να βγάλουμε μια ομόφωνη καταγγελία προς το Υπουργείο Πολιτισμού για το πως μεταχειρίζεται το μοναδικό αυτόν θεσμό πολιτισμού του Βορ. Αιγαίου.
3. ΓΙΑ ΤΟ "ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΟ"


Δείχνει τα όρια του Καλλικράτη. Οι εντολές που είναι υποχρεωμένη να ακολουθήσει η περιφερειακή διοίκηση στην σύνταξή του και η έλλειψη ενός διεκδικητικού πλαισίου δείχνει πως η αυτοδιοίκηση έχει μετραπεί σε ετεροδιοίκηση.

Η περριφέρεια απλά καταγράφει την υπάρχουσα κατάσταση και δείχνει πως θα κινηθεί μέσα στα όρια των περιορισμένων αρμοδιοτήτων και πόρων του Καλλικράτη, της ένδοιας που έχουν καταδικάσει και την Ελληνική Πολιτεία, άρα και την αυτοδιοίκηση τα μνημόνια.

ΘΑ ΔΩΣΩ ΔΥΟ-ΤΡΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ:
Χωροταξικός και Πολεοδομικός σχεδιασμός:Ενώ στα κρίσιμα σημεία διατυπώνεται η ανάγκη " ΠΡΟΣΤΑΣΊΑΣ, των παραδοσιακών οικισμών, αρχιτεκτονικών χαρακτηριστικών που αναδεικνύουν την αιγιοπελαγίτικη αρχιτεκτονική,
"ΟΤΙ θα πρέπει να γίνει καταγραφή και να προωθηθούν καθεστώτα προστασίας για συγκεκριμένα κτήρια και για τον περιβάλλοντα χώρο τους, "
ΟΤΙ Η προστασία του τοπίου και του φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος της αγροτικής υπαίθρου ΚΑΙ ΟΤΙ "οι εξωτερικές πιέσεις (πχ. από οικονομικές δραστηριότητες, από μεγάλες τουριστικές και βιομηχανικές μονάδες) μπορεί γρήγορα να οδηγήσουν στην αισθητική υποβάθμιση του τοπίου.

 ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΕΤΑΙ  ότι δεν υπάρχουν επαρκείς μηχανισμοί και διαδικασίες σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο θεσμοθετημένοι να προβούν σε εμπεριστατωμένες μελέτες για το σχεδιασμό και τη χωροθέτηση μεγάλων έργων ΑΠΕ, προκειμένου να εκτιμηθούν επαρκώς οι επιπτώσεις τους τόσο στο φυσικό περιβάλλον των νησιών, αλλά και στην οικονομική  τους δραστηριότητα. Περίπλοκο θεσμικό πλαίσιο στα θέματα χωροταξίας και περιβάλλοντος με συχνές επικαλύψειςΤΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΜΕΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΕΜΒΟΥΜΕ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΝΩ? Αν θέλουμε να έρθουμε σε ρήξη με την μιζέρια, θα έπρεπε να λέμε ότι διεκδικούμε πρόσληψη μόνιμου ειδικού προσωπικού, αλλιώς το μνημονιακό, αποικιοκρατούμενο κράτος θα έχει την ευθύνη της καταστροφής, καθώς και ότι διεκδικούμε θεσμικό πλαίσιο που θα βασίζεται στις παρατηρήσεις και το δημοκρατικό σχεδιασμό από τα κάτω και όχι αποτέλεσμα της δράσης των λόμπι των ισχυρών.

ΤΙ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΑ. ΕΔΩ ΕΧΟΥΜΕ ΟΜΟΦΩΝΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙ ΤΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ ΜΑΣ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΚΟΜΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΦΕΤΟΣ ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΡΙΑ. ΜΑΣ ΖΗΤΟΥΝ ΝΑ ΣΧΕΔΙΑΣΟΥΜΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΝΩ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΙΣ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΑΚΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΠΣΙΑ ΥΓΕΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ "Ο μέσος κάτοικος της Περιφέρειας σήμερα είναι εκτεθειμένος σε ένα πολύ μεγάλο εύρος νοσολογικού φορτίου στο νερό, στον αέρα, στην τροφή και σε άλλα προϊόντα που καταναλώνει. Αυτή η πολλαπλή επιβάρυνση στη δημόσια υγεία, αναδεικνύει την ανάγκη αποφυγής των αποσπασματικών μέτρων και παρεμβάσεων, αλλά της ανάπτυξης επιστημονικά τεκμηριωμένων προσεγγίσεων και πολύπλευρων συνεργασιών κοινωνικής εταιρικότητας, για την προώθηση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου δράσης για την προστασία της υγείας, σε συνεργασία με συναρμόδιους, δημόσιους και κοινωνικούς φορείς. Η επικάλυψη και τα κενά αρμοδιοτήτων μπορεί να επιτευχθεί μόνο με επιστημονική τεκμηρίωση, επιτελικό σχεδιασμό με δημοκρατικό προγραμματισμό και πολύπλευρη κοινωνική διαβούλευση και συνεργασία. Σήμερα, είναι ιδιαίτερα εμφανής, η ελλιπής ανάπτυξη συνεργασιών εντός της Περιφέρειας, η απουσία ενιαίας στρατηγικής και ενός συνεκτικού σχεδίου δράσης των υπηρεσιών."Ζητείται λοιπόν από την περιφέρεια να κάνει επιχειρησιακό σχεδιασμό σε έναν χώρο που έχει πολύ μικρές αρμοδιότητες, ένας χώρος που εδώ όλοι μας έχουμε διαπιστώσει την τραγική του κατάλληξη με τους θανάτους π.χ.από την έλειψη αγροτικών γιατρών στα χωριά και ασθενοφόρων. ο τρεγάλφος λοιπόν του επιχειρησιακού προγραμματισμού συνεχίζεται. Και εμεις υποστηρίζουμε την διαβούλευση και την συνεργασία αρκεί αυτή κάπου να μπορεί να βασιστεί. βλέπετε εδώ κάτι να μπορεί να βασιστεί κάπου;

Στην κοινωνική μέριμνα και τον πολιτισμό αθλητισμό μπορεί να φαίνονται τα πράγματα καλύτερα, παρά την ένδοια πόρων κι εδώ, λόγω της δραστηριότητας πολλών εθελοντικών φορέων, όμως χερειάζεται μεγαλύτερη παρέμβαση συντονισμού. πρέπει να ζητηθούν παρεμβάσεις σε νομοθετικό επίπεδο, όπως για τα κέντρα πρόληψης και το βοήθεια στο σπίτι, πρέπει να υπάρξει ένας πολύ καλά οργανωμένος συντονισμός της πρωτοβάθμιας κοινωνικής φροντίδας που θα μπορούσε να τον κάνει η περιφέρεια, αν είχε την στελέχωση και τις αρμοδιότητες.. Ο επιχειρησιακός προγραμματισμός και σε αυτό το σημείο είναι μερικός, θα ήταν πλήρης αν συμπεριλαμβάναμε δυνατότητες που δεν υπάρχουν σήμερα, αλλά θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε μαζί με τον λαό σθεναρά από την κεντρική πολιτεία. ΔΕΝ ΣΗΜΕΙΩΝΕΤΑΙ ΟΜΩΣ ΚΑΜΙΑ ΔΙΕΔΙΚΗΣΗ...
Για τον ΠΡΩΤΟΓΕΝΗ ΤΟΜΕΑ διαπιστώνεται η γήρανση των ασχολουμένων με αυτόν, καθώς και ανάγκη απασχόλησης σε αυτόν τον τομέα νέων καινοτόμων και καλά καταρτισμένων ανθρώπων. Αναδεικνύεται λοιπόν η ανάγκη ουσιαστικής γεωργικής εκπαίδευσης, και ουσιαστικής επιστημονικής εποπτείας , από κάθε πλευρά, από τον σπόρο μέχρι την διάθεση των προϊόντων της παραγωγής. Δεν γράφεται όμως κάτι τέτοιο στις προτάσεις γιατί βέβαια θέλει την πρόσληψη αφιοσιωμένων εκπαιδευτών και  εποπτών και δεν υπάρχουν πόροι για αυτό, με πεντάμηνα και λογική εσπα, δεν μπορεί να γίνει... Επίσης όλο το παραγωγικό μέρος, άρα και αυτό διαπνέεται από την λογική της πρωτοκαθεδρίας της δήθεν "ελέύθερης" αγοράς, έτσι δεν ακούστηκαν οι προτάσεις μας που μιλούσαν για τον πρωταρχικό άξονα της διατροφικής επάρκειας στον αγροτικό τομέα, γιατί έχουν άλλη φιλοσοφία βασιζόμενη στην αλληλεγγύη και το συνεργατικό πνεύμα και τον δημοκρατικό κοινωνικό σχεδιασμό.
Μετά από αυτά δεν μπορούμε νομίζω από την πλευρά της αντιπολίτευσης να υπερψηφίσουμε αυτό το σχέδιο. Δεν μπορούμε να νομίζουμε ότι τετραγωνίζουμε τον κύκλο, προσχηματικά βέβαια και να κοροιδεύουμε τον εαυτό μας, για να είμαστε απλά εντάξει γραφειοκρατικά και βέβαια να έχουμε τα προαπαιτούμενα για το ΕΣΠΑ. Καταλαβαίνω την ανάγκη της περιφερειακής διοίκησης, αλλά νομίζω ότι την βοηθούμε να διεκδικήσει μη συνενώντας .

10.27.2015

Αντιπολεμικό συλλαλητήριο αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ
ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ
Συλλαλητήριο Σάββατο 31/10, 11πμ
στην πλατεία Καρλοβάσου
Η φωτιά του πολέμου που έχουν ανάψει οι ιμπεριαλιστές στη Συρία αλλά και σε μια σειρά χώρες της ευρύτερης περιοχής από την Ουκρανία ως τη Μ. Ανατολή και τη Β. Αφρική, καταστρέφει χώρες και δολοφονεί μαζικά λαούς. ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, Ρωσία και Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές ανταγωνίζονται μεταξύ τους για τα συμφέροντα τους και απειλούν με τα χειρότερα ολόκληρη την περιοχή. Τα προσφυγικά κύματα, η απερίγραπτη τραγωδία που ζουν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων από τους λαούς που ξεριζώνονται από τις χώρες τους είναι  απτά αποτελέσματα αυτής της ιμπεριαλιστικής θηριωδίας.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με βάση το δόγμα «ανήκουμε στη Δύση» την ίδια ώρα που προωθεί καταιγίδα αντιλαϊκών-αντεργατικών μέτρων, υπηρετεί με όλους τους τρόπους τις πολεμικές επιδιώξεις των αμερικανονατοϊκών δυνάμεων. Με παλιές και νέες βάσεις, με άξονες με τα φασιστικά καθεστώτα Ισραήλ και Αιγύπτου, βυθίζει τη χώρα και το λαό μέσα στη δίνη του εξελισσόμενου μακελειού. Ενώ ταυτόχρονα συναινεί και συνεργεί στις δολοφονικές και δουλεμπορικές πολιτικές της ΕΕ ενάντια στους πρόσφυγες.
Ο μόνος δρόμος για να μπλοκαριστούν τα πολεμικά σχέδια και να αποτραπούν τα εφιαλτικά σενάρια στα οποία οδηγεί αυτή η βαρβαρότητα είναι η ανάπτυξη της μαζικής λαϊκής πάλης, στο πλευρό των προσφύγων και όλων των λαών της περιοχής:
Ø  Ενάντια στους ιμπεριαλιστές-εμπρηστές των πολέμων. Ενάντια στην πολιτική υπηρέτησης αυτών των σχεδίων που προωθεί το σύστημα και η κυβέρνηση του. Καμιά εμπλοκή της χώρας στους πολέμους των ιμπεριαλιστών!
Ø  Διεκδικώντας μαζικά και μαχητικά άσυλο, έγγραφα, και ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης σε κάθε μετανάστη και σε κάθε πρόσφυγα. Όχι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στις αντιμεταναστευτικές πολιτικές της ΕΕ

Ως πρώτο βήμα σε αυτό τον αγώνα καλούμε σε αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό συλλαλητήριο το Σάββατο 31 Οκτώβρη στις 11π.μ. στην πλατεία Καρλοβάσου.







10.19.2015

H επανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς στο νέο τοπίο

 http://www.e-dromos.gr/h-epanasygkrothsh-ths-rizospastikhs-aristeras-sto-neo-topio/
Του Αλέξανδρου Σταθακιού*
 Δρόμος της Αριστεράς - logo
Μπορούμε να θεωρήσουμε ότι το αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών αποτυπώνει τις διαθέσεις των πολιτών σε ένα συγκεκριμένο χρονικό σημείο. Στην αποτύπωση αυτή, βεβαίως, μετρά και η αποχή. Ακόμα και αν υπάρχουν λόγοι ανωτέρας βίας – π.χ. οικονομική αδυναμία του ψηφοφόρου να πάει να ψηφίσει όπου «είναι γραμμένος», έχει σημασία για το επίπεδο οργάνωσης των ανθρώπων που για ταξικούς λόγους σχετίζονται με την ριζοσπαστική αριστερά.
Η αποτύπωση αυτή δείχνει μια υποχώρηση του «αντιμνημονιακού φρονήματος» των Ελλήνων ψηφοφόρων, αλλά και προσθέτει νέες, μάλλον μη ευνοϊκές παραμέτρους για τη θετική εξέλιξη των κοινωνικών αγώνων προς όφελος των πολλών και καταπιεσμένων.
Η απογοήτευση που έχουμε εισπράξει όλοι μας από αυτή την αρνητική στροφή δεν πρέπει ούτε να μας κάμψει, αλλά ούτε να μας οδηγήσει σε ατελέσφορες άμυνες, όπου θα κάνουμε σαν να μη έχει συμβεί τίποτα και θα συνεχίζουμε για όσο αντέξουμε με τη δύναμη της αδράνειας. Αντίθετα, αν θέλουμε να επανακάμψει η ριζοσπαστική Αριστερά στο προσκήνιο με όρους μάχης αυτή τη φορά, είναι αναγκαίο να προβούμε στην ριζική «θεραπεία» όλων των παλιών και νέων «ασθενειών» και της Αριστεράς, αλλά και τον τρόπο που έχουμε μάθει μέσα από το «σύστημα» να ασκούμε πολιτική, ή περιμένουμε να ασκηθεί από άλλους. Δεν έχει σημασία το αν είσαι ο πλέον ριζοσπάστης στη γνώμη. Σημασία έχει να έχεις πάντα τον κριτικό αναστοχασμό, ώστε να μην αφομοιώνεσαι από υπερκείμενο σύστημα του οποίου θέλεις να αλλάξεις τους όρους. Ειδικά στις στιγμές που διαπιστώνεις τη δύναμή του, όπως τώρα, που ένα «παλατιανό πραξικόπημα» φαίνεται, εκ των υστέρων, εγκεκριμένο από το σώμα των ψηφοφόρων.
 H επανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς στο νέο τοπίο
Πόλεμος στον σεχταρισμό
Η πρώτη «ασθένεια» που πρέπει να θεραπευτεί είναι ο σεχταρισμός, παράλληλα όμως με την αλλαγή του «φαρμάκου» που προτάθηκε για αυτή τη θεραπεία και οδήγησε σε «πραξικοπήματα»: Δηλαδή, να χτυπηθεί το «αιρετικό» πνεύμα, το οποίο είναι από μια άποψη σύμφυτο του αριστερού ανθρώπου από έναν στείρο κομματικό πατριωτισμό, «γιατί τώρα που πάμε για κυβέρνηση, πρέπει να δείχνουμε συμμορφωμένοι με την ηγεσία, τουλάχιστον τη δική μας».
Θα παραδεχόμουν με βάση ορισμένα ιστορικά παραδείγματα, τη θέληση μιας «ηγετικής» ομάδας να επιβληθεί με απόλυτο τρόπο, αν είχε μια θέση πρωτοποριακή, στέρεη κι όχι «θολή» ακόμα και μέσα στα όρια της ίδιας ομάδας, κατάλληλη να εμπνέει όλο και περισσότερες άλλες ομάδες και να επεκτείνεται με φυσικό τρόπο. Δεν μπορείς να αντιγράψεις τη φόρμα, χωρίς το περιεχόμενο.
Τι μας έχει μείνει μετά από την σωστική, κατά την γνώμη μου παραδοχή ότι κανένα κομμάτι της Αριστεράς δεν είναι σήμερα «πρωτοπορία»; Μας μένει η κοινωνική βάση, ενός μεγάλου κομματιού των πολιτών της Ελλάδας (άνεργοι, νέοι, νεόφτωχοι, υποαπασχολούμενοι, χρεωμένοι μέχρι τα «μπούνια», εργαζόμενοι σε ομηρία) που δεν έχει να χάσει τίποτα με την ριζική αλλαγή παραδείγματος οικονομικής λειτουργίας και κοινωνικής συγκρότησης, αρκεί να πιστέψει ότι αξίζει τον κόπο, εμπνευστεί και πάρει την πληροφορία μέσω της ενεργού συμμετοχής του στην διατύπωση και υποστήριξη του παραδείγματος, ότι υπάρχει μια ευθεία αντιστοιχία ανάμεσα στις ανάγκες του και σε αυτό που διεκδικεί – πολύ ξεκάθαρα διατυπωμένο αυτή τη φορά. Η αφετηρία είναι και η υπαρκτή Αριστερά, η οποία εμφανίζεται με πολλές προτάσεις που έχουν όμως κοινή αφετηρία και άξονες, έστω και αν συχνά-πυκνά οι «σοφοί» των διαφόρων ομάδων της κάνουν ότι μπορούν για να τονίσουν το διαφορετικό.
Ενώ λοιπόν γίνεται αγώνας για να πείσει ο ένας τον άλλο αριστερό για την δική του οπτική ξεχνιέται κάτι βασικό, ότι στην πραγματικότητα οι σημερινοί προλετάριοι δεν έχουν δεχθεί κατά βάθος τον βασικό κοινό πυρήνα όλης της αριστεράς. (Γι’ αυτό, άλλωστε, έχουμε μεταπτώσεις, όπως στις τελευταίες εκλογές.) Έχει πράγματι πειστεί το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου της Εργασίας ότι με τα μνημόνια δεν πάει άλλο, αλλά αυτό δεν φτάνει. Πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν ότι έχουμε κλείσει μια εικοσιπενταετία συνεχούς λειτουργίας του νεοφιλελευθερισμού στο σώμα της κοινωνίας, συνεχούς καθημερινής ζωής υπό το πλαίσιο των αξιών αυτού του ακραίου μοντέλου -«δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως η κοινωνία, υπάρχουν μόνο άτομα και οικογένειες», έλεγε η Θάτσερ- και αυτό έχει αφήσει την στάμπα του βαθιά.

Με ποιο σχέδιο
Το κοινωνικό σώμα που αντιδρά στα μνημόνια, ακόμα και οι σημερινοί προλετάριοι δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θέλουν σοσιαλισμό κάθε τύπου, υπαρκτού ή εντελώς οραματικού, μετασχηματισμό της κοινωνίας με στάδια ή χωρίς. Εδώ είναι λοιπόν ο μεγάλος αγώνας, τον οποίο, τώρα που η «ιλαρά» του χωρίς όρους κυβερνητισμού έφυγε από μας, μπορούμε να τον κάνουμε με καθαρότερους όρους:
Απέναντι στην τραγωδία που οδήγησε το μοντέλο της εικοσιπενταετίας, αλλά και ό,τι είχε υπάρξει από πριν, δεν φτάνει μόνο ένα σχέδιο εξόδου. Χρειάζεται η οικοδόμηση ενός σχεδίου μιας ριζικά άλλης κοινωνίας το οποίο είναι ανάγκη ν’ αρχίζεις να κουβεντιάζεις καθημερινά με τον κόσμο της εργασίας. Να μπολιάζεσαι και εσύ από τους ανθρώπους για να μπορείς να τους μπολιάσεις. Να ξαναφέρεις αξίες όλης της Αριστεράς στο προσκήνιο, όπως για παράδειγμα την έννοια του συνεταιρισμού που έχει εντελώς ξεθωριάσει στα χωριά κι όχι απλά σε ένα πρόγραμμα, αλλά με καθημερινή πράξη. Αν ο εργαζόμενος συνταράσσεται από το συνολικό όραμα, τότε πιο εύκολα θα πάρει και το ρίσκο μιας διακινδύνευσης για χάρη αυτού του οράματος – π.χ. έξοδο από το ευρώ, με όποιο κόστος αυτό συνεπάγεται.
Χρειάζεται να λες καθημερινά το όνομά σου (σοσιαλισμός) και με την ουσιαστική μάχη για το κοινό όνομα, μπορεί υπό όρους να προκύψει και η λειτουργική και διαλεκτική ενσωμάτωση όλων των επιθετικών προσδιορισμών αυτού του ονόματος. Αναφέρω για παράδειγμα μόνο ένα φαινομενικό δίπολο επιθετικών προσδιορισμών: διεθνιστικός και πατριωτικός.
Ναι, μέτωπο της Αριστεράς, αλλά ανοιχτό στην κοινωνία, έτσι που αυτή να σχετικοποιήσει και τις μεταξύ μας διαφορές και να οδηγήσει σε μια νέα συνταρακτική και για την κοινωνία και την Ιστορία θέση.

* Ο Αλέξανδρος Σταθακιός είναι Γενικός Γραμματέας του Σωματείου Εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης και Περιφερειακός Σύμβουλος Βορείου Αιγαίου.

 http://www.e-dromos.gr/tag/%ce%b1%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%ac/

10.12.2015

Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ 20ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2015




       Πολύ μελάνι έχει χυθεί πριν και μετά τις εκλογές, σχετικά με τις κυβερνήσεις Τσίπρα και τον χαρακτήρα τους, αλλά και την προοπτική της Χώρας μας να απεμπλακεί κάποια στιγμή από την αναγκαστική και καταστροφική λιτότητα, αλλά και να εξέλθει από την de facto μετατροπή της σε αποικία χρέους. Αυτό υποτίθεται ότι μπορούσε να το πετύχει μια κυβέρνηση με πυρήνα την «ριζοσπαστική αριστερά», εάν εκπλήρωνε αυτή στην πράξη τα περιεχόμενα και των δύο όρων:
Ριζοσπάστης είναι αυτός, που συμμετέχοντας στο «σύστημα» αρνείται τα βασικά του χαρακτηριστικά και προσπαθεί, προωθώντας βαθιές τομές σ’ αυτό από μέσα, να το αλλάξει άρδην.
Αριστερός είναι αυτός που σε κάθε του βήμα βάζει μπροστά το δίκιο «του κόσμου της Εργασίας», πάνω και από ψευδεπίγραφες «σταθερότητες», ειδικά όταν εντείνουν την καταπίεση αυτών των κοινωνικών ομάδων.
      Μέσα από την εμπλοκή μου σε αυτή την υπόθεση του «Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς» (κι εγώ μαζί με πολλούς άλλους) κλιμακωτά εισέπραττα βαθιές διαψεύσεις σχετικά με την δυνατότητα αυτού του συνασπισμού να πραγματώσει το περιεχόμενο της «Ριζοσπαστικής Αριστεράς». Δεν ήταν η κυβίστηση του Ιούλη από μόνη της, απλά αυτό το γεγονός έκοψε και το «τελευταίο κλαδί» που μπορούσε να «πιαστεί» κανείς, ώστε να οι ελπίδες να είναι πιο πολλές από τις διαψεύσεις.
         Αναγκαστικά οι γραμμές αυτές έχουν ένα βιωματικό- προσωπικό τόνο, όπως έχουν και όλες οι κορυφαίες πολιτικές πράξεις: Όπως έλεγε ένας μεγάλος ηγέτης της αριστεράς, καθένας «αναμετράται με το μαξιλάρι του» για να προχωρήσει στα παραπέρα μεγάλα ή μικρά βήματα.
Και εγώ «με το μαξιλάρι μου παλεύω» από τις 21 Σεπτέμβρη μέχρι σήμερα, αλλά και με τον διάλογο με αρκετούς άλλους που κάτι περιμένουν ν’ αλλάξει, για να δω πως μπορεί να σταθεί η «ριζοσπαστική αριστερά» από εδώ και πέρα. Ειδικά τώρα που το σώμα των ψηφοφόρων φαίνεται να ενέκρινε  «το σύστημα», που έμοιαζε να αμφισβητείται τα τελευταία 4 χρόνια. Απλά στην θέση της (προδομένης και αυτής) Σοσιαλδημοκρατίας έβαλε τον ΣΥΡΙΖΑ.
Μέσα σε ένα άγονο- φαινομενικά ίσως- τοπίο κάποιοι άνθρωποι αρχίζουμε να ονειρευόμαστε να στηθεί από την αρχή ένα μέτωπο δυνάμεων που κάποια στιγμή θα μπορέσει στην ουσία να φέρει βαθιές τομές. Να συνεισφέρει ώστε να γίνει επιτέλους μαχητικό αίτημα των καταπιεζόμενων πολιτών της Ελλάδας η κοινωνική δικαιοσύνη και όχι μια ευχή και ανάθεση στους «ειδικούς» από τον καναπέ. Να γίνει επιτέλους αντικείμενο πολιτικής διαπάλης ο ουσιαστικός εκδημοκρατισμός με στόχευση την συμμετοχή όλων στις διαδικασίες και όχι αναμονή «καθαρίσματος της βρωμιάς» από κάποιους άλλους.

Δηλαδή να ξαναμαζέψει με πιο δυναμικούς και καθαρούς όρους, όλο το πολιτικό κεφάλαιο που απαιτείται για να εμπιστευτεί ο εργαζόμενος, ο άνεργος, ο νεόφτωχος το αξίωμα με το οποίο όλοι ξεκινήσαμε: «Ο Άνθρωπος πάνω από τα κέρδη»!
    Για να γίνει αυτό δεν φτάνει μόνο η τίμια διαφοροποίηση από τον εναπομείναν ΣΥΡΙΖΑ που διέστρεψε πλήρως το «συμβόλαιο» με το οποίο 4 χρόνια τώρα διεκδικούσε την διακυβέρνηση. Αυτό αναγκαστικά λόγω χρόνου έκανε η «Λαϊκή Ενότητα» και απέτυχε. Χρειάζεται να γίνουν –μετά από εξαντλητικό διάλογο- τομές, οι οποίες θα λαμβάνουν υπόψη την εμπειρία από το ανεπιτυχές ως προς τους στόχους της ριζοσπαστικής αριστεράς, εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ και θα «θεραπεύουν» όσα αποδείχτηκαν προβληματικά.
Αυτή τη φορά θα ασχοληθώ με ένα προβληματικό σημείο, κατά την γνώμη μου το σημαντικότερο.
Είναι μεγάλη ανάγκη να μην περάσει ξώφαλτσα το ερώτημα «πως συγκροτείται το πολιτικό υποκείμενο μιας τέτοιας πορείας, δηλαδή η ραχοκοκαλιά εμπνευσμένων, συντονισμένων και ουσιαστικά συνεργαζόμενων ανθρώπων που θα μπορέσουν να γίνουν πολιορκητικός κριός για την πραγματική άνοδο των καταπιεσμένων στην εξουσία και όχι απλές μαζώχτρες ψήφων». 
Όλα αυτά τα χρόνια μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ έλαβα κλιμακωτά μεγάλες διαψεύσεις σε αυτό ακριβώς το ερώτημα.
Είδα «αρτηριοσκληρωτικούς» ή, το χειρότερο, περίεργα διαπλεκόμενους κομματικούς «ειδικούς» ή, ακόμα και «ειδικούς»- «κολλητούς μεγαλοστελεχών» να πολεμούν υπογείως, μέσω των μηχανισμών, τα αιτήματα που έφερναν τα μέλη του κόμματος- παιδιά των εργατικών ή ευρύτερα κοινωνικών αγώνων, αντί να διαλεχτούν ώριμα και ειλικρινά μαζί τους: Δηλαδή αν το αίτημα ήταν μερικό να προσπαθήσουν να το συνθέσουν με το γενικότερο, χωρίς όμως μικρομεγαλισμούς και αποκλεισμούς. 
Το πιο γόνιμο και το πιο προκλητικό πράγμα που έζησα στον ΣΥΡΙΖΑ, να σχεδιάζω μαζί με πολλούς συντρόφους πολιτικές βασισμένες στην εμπειρία μας, εργασιακή και άλλη, είδα να το τα πετσόκοβουν, ή εντέχνως να το ακυρώνουν στην πράξη άνθρωποι που καμία ιδέα δεν είχαν για το τι συμβαίνει στην πράξη.
Είδα «κάποιους συντρόφους», χρονικά βέβαια προηγούμενους αλλά άκαπνους από αγώνες γιατί τους φοβούνταν, να θέλουν να περιορίσουν την επιρροή όσων έδιναν αγώνες, με κίνητρο την μελλούμενη......εξουσία, που την ήθελαν όλη δική τους. Ήθελαν η εξουσία να είναι των σοφών και όχι των δραστήριων..
Εννοείται ότι δεν έχει ελπίδα ριζοσπαστισμού, όποιο μέτωπο επαναλάβει αυτές τις ιδιοκτησιακές λογικές. Ιδρύεις κάτι που θα εξυπηρετήσει την ταξική πάλη, έστω κι αν ενδέχεται εσύ να μην είσαι έτοιμος να παλέψεις στις νέες συνθήκες: Να ακυρωθείς και παραμεριστείς από την δύναμη αυτής της πάλης.
Αναλαμβάνω κι εγώ προσωπικά το κομμάτι μου και ακούω πιο καλά όποιον το αναλαμβάνει γιατί βρέθηκα και βρεθήκαμε να παλεύουμε κάποια στιγμή με τα ίδια τους τα όπλα, επειδή είχε για μας σημασία «το κουκούλι», δεν θέλαμε να το διαρρήξουμε. Τώρα που εκρηκτικά έσπασε, μπαίνουμε πάλι σε πορεία από την αρχή.  Ότι ξεκινήσει από εδώ και πέρα πρέπει να βρεθεί τρόπος να μην παγιώνει πρόσωπα, ομάδες και καταστάσεις. Να μην επενδύει μόνο στο επικοινωνιακό, να αναζητά την βαθιά αποδοχή και την στράτευση και όχι την υφαρπαγή μιας ψήφου.
Καταλαβαίνω ότι έτσι προδιαγράφω έναν μακρύ δρόμο. Εύχομαι να διαψευστώ, εξ’ αιτίας της μεγάλης πυκνότητας του ιστορικού χρόνου, όμως πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι το «σύστημα» επανέκαμψε με πολλές εφεδρείες. Αν δούμε κατάματα την αλήθεια, θα έχουμε την ευκαιρία «να επιδιορθώσουμε γρήγορα το χαράκωμα και να σχεδιάζουμε την αντεπίθεση». Μένω μέχρι εδώ λόγω χώρου. Θα επανέλθω.

Αλέξανδρος Σταθακιός
Περιφερειακός Σύμβουλος & Υποψήφιος βουλευτής Σάμου της ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ